En de boer, hij ploegde voort
Na een afscheidsdienst laat ik mijn gedachten graag nog even teruggaan naar wat er die dag gezegd en gesproken is. Het verdriet van de nabestaanden wil dan nog weleens opnieuw door mijn gedachten gaan.
Al mijmerend keek ik zo om me heen en zag ik opnieuw dat mooie beeld van de ploegende boer.
Ze was 92 jaar geworden en een groot paardenliefhebster. Op haar laatste verjaardag was ze nog met paard en koets opgehaald om naar de plaats te gaan waar haar verjaardag werd gevierd.
Een paard als vervoermiddel. Maar in haar jonge jaren gebruikten haar ouders het paard ook om het land te ploegen. En soms was de grond zo zwaar dat één paard de ploeg niet kon trekken. Wat deed haar vader dan? Hij legde het paard een juk op en spande er een tweede paard voor.
Twee paarden voor de ploeg. Omdat het voor één paard te zwaar was, maar samen trokken ze de ploeg wel door de aarde.
Een beeld dat ook herkenbaar is in ons eigen leven. Want wat kan het leven na een verlies soms zwaar zijn. Je kunt het gevoel hebben dat je het allemaal niet meer kunt trekken.
Hoe goed kan het dan zijn wanneer je iemand tegenkomt die je er een stukje doorheen helpt. Iemand die er gewoon even is. Die luistert. Die een arm om je heen slaat. Of die zomaar een bakje eten brengt, omdat koken op dat moment misschien wel het laatste is waar je aan denkt.
Samen kun je het dan net iets gemakkelijker trekken.
De ander kan het verdriet nooit wegnemen. Het verlies blijft. Ook die twee paarden moesten gewoon doorwerken om het land te ploegen. Het was niet zo dat, toen paard nummer twee erbij kwam, paard nummer één kon gaan liggen en rusten.
Nee, ze moesten samen verder.
Maar paard één kreeg het wel een stuk gemakkelijker.
En misschien is dat ook voor ons als mens precies zo. Als het leven zwaar is en er komt iemand op jouw pad die er voor jou wil zijn, dan is het verlies en het verdriet niet ineens voorbij. Maar het kan er wel lichter door worden. Je hoeft het niet meer helemaal alleen te dragen.
En wie ben jij in dit verhaal?
Ben jij de boer die ziet wanneer een ander het zwaar heeft en misschien op zoek gaat naar hulp?
Of ben jij het tweede paard dat daadwerkelijk naast die ander gaat staan en samen de last helpt dragen?
Of ben jij degene die het op dit moment zwaar heeft? Dan wens ik jou van harte zo’n tweede paard toe.
Laten we daarom oplettend door het land van het leven gaan. Kijkend, luisterend en zoekend naar wie op dit moment wat extra trekkracht nodig heeft. En laten we, als het nodig is, die trekkracht ook geven.
Ik ben inmiddels weer thuis. In de stilte van mijn huis komen de gedachten van deze dag nog even bij me terug.
En dan hoor ik de woorden:
“En de boer, hij ploegde voort.”
Piet Hunse
Uitvaartverzorger